Biblioteca Armando Cotarelo

¡ ERES TONTO ! - ECDL

2011-03-29T14:19:00.000+02:00

Esta historia que te cuento es como un grito
Una voz desesperada que grita pidiendo auxilio
Auxilio por no ver nada que me llene en el camino
Auxilio por ver que hay mucha falta de cariño

Me paro y me pregunto por qué no vives
Rodeado de mas verdad y buscando desequilibrio
Que te llene de valor y que te quite del suicidio
No tener que depender para sentirte mas querido

Usando menos el coco y un poquito mas la piel
Ya que somos lo que somos y si no lo quieres ver
Eres tonto!
Si no te gustas es que no estás vivo
Eres tonto!
Pero eso es algo que nació contigo

Y mañana al despertar, saltar de la cama
Luchar tu mañana, mirar a la cara
Que no eres nada

Eres tonto!
Salir a la calle sin la tonteria
Sacando de dentro entera tu vida
Entera tu vida

Parece que esta de moda ir de tontito
Aparentar ser la persona que siempre tu habias querido
¿Por qué no te quieres aunque sea solo un poquito?
¿Por qué no eres tu mismo y no algo parecido?

Usando menos el coco y un poquito mas la piel
Ya que somos lo que somos y si no lo quieres ver
Eres tonto!
Si no te gustas es que no estás vivo
Eres tonto!
Pero eso es algo que nació contigo

Y mañana al despertar, saltar de la cama
Luchar tu mañana, mirar a la cara
Que no eres nada

Eres tonto!
Salir a la calle sin la tonteria
Sacando de dentro entera tu vida
Entera tu vida

Ehh!

Eres tonto!
Y mañana al despertar, saltar de la cama
Luchar tu mañana, mirar a la cara
Que no eres nada

Eres tonto!
Salir a la calle sin la tonteria
Sacando de dentro entera tu vida
Entera tu vida
--------------------------------

Cada uno es como es y aunque no se guste asimismo o a otras personas no se va a acabar el mundo, tiene que aceptarse, ser caprichoso consigo y no aparentar lo que en realidad quiere ser y no es, ser valiente y afrontar la vida, porque es la realidad y tiene que abrir los ojos de una vez, espabilar sería lo adecuado, que no solo el exterior es lo que a la larga gana, porque todos por fuera cambian pero interiormente es más complicado y es lo que de verdad importa.

AIDA LÓPEZ POSSE, (:

Anxos

2009-06-01T00:54:00.002+02:00

Por fin aparece o narrador da historia.
Non sei se reparastes no feito de que non sabiamos quen estaba a conducir o relato.

Chega o momento das valoracións: que vos pareceu o libro? Poderíades facer unha especie de titular de prensa que resumise a esencia da historia que vimos de ler?

Hai unhas cantas entradas preguntábavos se lle queríades facer algunha pregunta ou algún comentario ao autor. Repito a oferta (aínda que xa sabedes que a maioría das ofertas pódense rexeitar)

E xa que estamos de balances, gustaríame coñecer a vosa valoración desta experiencia virtual de grupo de lectores. Teríades preferido outro formato? Gustaríavos facer unha última xuntanza "presencial" para rematar a actividade? Agardo ansioso as vosas verbas.

Anxos, Texto 21

2009-06-01T00:41:00.002+02:00

Dela estabas aprendendo que as dúbidas e as incertezas ás veces poden ser tan valiosas como as seguridades e as certezas. Imprecisamente, comezabas a aceptar que non sempre as preguntas conducen a respostas, sen por iso seren menos importantes...
(Páx. 201)

Dubido...logo existo
Non atopo mellor maneira de reflexionar sobre a duda que esta canción de Jorge Drexler, outro poeta que canta, ou otro cantante poeta. Escoitade e decídeme que vos parece...se queredes

Anxos, Texto 20

2009-06-01T00:30:00.002+02:00

O Nandiño comendo o seu orgullo de machiño e quitando a súa cuncha de home liberado que non sofre de amores.
(Páx. 198)

Consultorio sentimental
Asistimos á declaración de Nando "unha declaración de amor tan repetida, que tantos mozos lles terán feito a tantas mozas tantas veces en tantos lugares"
Que significa a "declaración"? É un ritual? É o único procedemento para establecer que dúas persoas se queren? Pódese saber que alguén te quere se non se declara?

Anxos, Texto 19

2009-05-31T23:31:00.003+02:00

Leo: "Que é a felicidade? O sentimento de que un poder medra, de que unha resistencia queda superada." É esa a miña felicidade? É esa a felicidade que eu procuro, a que sempre procurei? Ou é simplemente a felicidade, ou sexa, a única felicidade que se pode sentir?
(Páx. 174)

Filosofía e felicidade
Velaí unha cita clásica de Nietzsche, na súa obra O Anticristo. Tes algo que dicir, forasteir@?

Anxos, Texto 18

2009-05-31T23:19:00.002+02:00

Quero dicir que non é que o meu eu relixioso estivese a censurar ou reprimir o meu outro eu por se deixar bicar e acariñar. (Primeiro puxen outra volta magrear, logo risqueino e puxen meter man, logo risquei iso tamén. Pareceume que deixalo sería como aceptar que foi algo malo, pecadento. Hai palabras que soan a pecado)
(Páx. 172)

Outra de sexo...
+ A experiencia sexual que describe Anxos (" a sorpresa era pola complacencia en ser amada por dous"): queredes facer algunha valoración ou é unha desas cousas das que mellor non falar?
+ Bicar, acariñar, magrear, meter man...importa o nome? Falamos de cousas distintas ou é a mesma realidade vista dende diversas perspectivas? É máis "feo" meter man que acariñar?
+ Á marxe de cuestións relixiosas, hai expresións relacionadas co sexo que son ou que soan feas, non sí? Se a resposta é afirmativa, por que? É máis feo decir follar que cantar, por exemplo? Se a resposta é negativa, por que cres que moita xente pensa que o sexo é un asunto "feo" ou "suxo"?

La belleza

2009-05-31T23:14:00.002+02:00

Para desintoxicar...una hermosa canción de Aute.
Algún día tendremos que hacer un curso entero de filosofía dedicado a la belleza.
Mientras tanto...cerrad los ojos...y gozad. Es gratis.

Anxos, Texto 17

2009-05-31T22:55:00.003+02:00

Ser guapa ou ser fea, esta é unha cousa que eu creo pode ser unas das maiores inxustizas. Hai unha compañeira de clase que é gorda e fea. A súa aparencia física está decidíndolle a vida. Por que? Eu non me considero moi guapa, pero sei que non estou mal, que gusto aos rapaces. Para min isto nunca foi unha preocupación importante, pero non o foi precisamente porque non son fea. Pero hoxe, vendo á probe da miña compañeira suando no encerado, avermellada coma un tomate, sen dar pé con bola, cando notei as risiñas burleiras dos rapaces, deume unha carraxe que, se tivese unha metralladora, acababa con todos. (...) Gústenos ou non, as rapazas estamos sempre competindo e estamos obrigadas a coidar o noso físico moito máis cós rapaces. Que, por certo, tamén eles poden sufrir o seu por se sentiren feos. Ou poñerse insoportables por se creren guapos. Pero entre as mulleres a cuestión da beleza é decisiva, e é moi difícil escapar a iso.
(Páx. 160)

Ti...es guap@?
Tampouco tes que contestar...tranqui...
É verdade que a nosa aparencia física -sobre todo nas mulleres- decide a nosa vida? Ou só pasa coas persoas feas?
As burlas dos rapaces...existen na realidade? Búrlanse os rapaces das rapazas feas? E as rapazas dos rapaces feos?
"Gústenos ou non, as rapazas estamos sempre competindo e estamos obrigadas a coidar o noso físico moito máis cós rapaces" É iso certo? Se es rapaza, sintes que estás obrigada a coidar o teu físico moito máis cós rapaces? Se es rapaz, pensas que iso é así?
Se realmente a aparencia física pode ser tan importante, cres que habería que facer algo para remedialo? Tes algunha suxestión?
Por certo...son guapo?

Anxos, Texto 16

2009-05-31T22:26:00.003+02:00

O que eu penso é que lle damos demasiada importancia ao sexo. Non sei se iso o penso pola miña educación cristiá, como me di o Nando, eu coido que non. Está claro que a educación e as ideas que recibiches sempre inflúen, pero o que quero dicir é que, á marxe de como o catolicismo enfoca a cuestión da sexualidade, que as persoas, e especialmente a xente nova, esteamos tan obsesionados con este tema non é cousa boa.
(Páx. 154-155)

Pero ti o fixeches ou non?
Tranquilidade...non hai que responder. Só é un titular impactante.
Dámoslle excesiva importancia ao sexo?
Hai moita presencia de sexo na nosa vida? (Pensemos na publicidade, na televisión, na internet...)
Se a resposta é afirmativa, que pode significar iso?
Se a resposta é negativa, pensas que tería que haber máis sexo na nosa contorna?
Pensas que se pode falar de sexo como se fala de calquer outro tema, ou precisa de algún requisito especial?

Anxos, Texto 15

2009-05-31T22:18:00.003+02:00

...penso que non seguiches lendo porque non che gustaba o que ías lendo, e seguramente non che gustaba porque a túa irmá do diario non era a túa irmá santiña que ti querías topar.
(Páx. 139)

Coñecer aos outros
É certo o que di Sandra? Pensas que Moncho non quere desfacer a imaxe que tiña da súa irmá?
Pásanos eso a nos? Preferimos manter a idea que temos dos demais antes que enfrontarnos á súa verdadeira realidade? Preferimos non saber?

Anxos, Texto 14

2009-05-31T22:05:00.002+02:00

O busto levábao cuberto cun xersei azul,, unha prenda que, aínda que seguramenbte era pouco axustada, como todas asropas que Sandra gustaba levar, baixo a presión dospantalóns marcáballe os peitos. çConfesas que foi aquela a primeira vez que deitaches sobre Sandra unha ollada, cómo é que dixeches?, de home a muller. (...)
Ela ergueu a vista e sorprendeu a túa esculca. Notaches como as túas fazulas arroibaban súbita e imparablemente. Mais notaches tamén a súa incomodidade, tan grande como a túa. Tamén ela arrubiou e rapidamente afrouxou a presión do pantalón, ao tempo que ceibaba o xersei de xeito que os seus peitos ficaron enmascarados, como decote.
(Páx. 131)

Miradas...e miradas
Seguramente esta é unha situación que, por razóns culturais, segue a afectar máis ás mulleres ca os homes. Hai miradas dirixidas á muller que provocan incomodidade. Poderíamos establecer algún criterio que nos axudase a distinguir unhas miradas doutras?
Pensades que o feito de estaren xuntos homes e mulleres na escola favorece este tipo de comportamentos?

Anxos, Texto 13

2009-05-31T22:00:00.002+02:00

Falamos de relixión?
Ao lonogo do capítulo 10, varios protagonistas falan de relixión, das súas creenzas. Identifícaste coa posición dalgún dos personaxes que conversan? Tes algunha outra posición que non estea reflexada? Tes falado destes temas c@s amig@s? Cres que é un asunto importante na túa vida?

Se ha muerto Benedetti

2009-05-18T18:38:00.005+02:00

Para los que amamos los libros y las palabras hoy es un día de silencio y tristeza. Mario Benedetti nos ha dejado. Para vosotros, que seguramente no lo conocéis, uno de sus poemas más famosos:

Te quiero

Tus manos son mi caricia
mis acordes cotidianos
te quiero porque tus manos
trabajan por la justicia
si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos
tus ojos son mi conjuro
contra la mala jornada
te quiero por tu mirada
que mira y siembra futuro
tu boca que es tuya y mía
tu boca no se equivoca
te quiero porque tu boca
sabe gritar rebeldía
si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos
y por tu rostro sincero
y tu paso vagabundo
y tu llanto por el mundo
porque sos pueblo te quiero
y porque amor no es aureola
ni cándida moraleja
y porque somos pareja
que sabe que no está sola
te quiero en mi paraíso
es decir que en mi país
la gente vive feliz
aunque no tenga permiso
si te quiero es porque sos
mi amor mi ccómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho mas que dos.

Y además, cantado:

Para todo o mundo: cantidade ou calidade?

2009-05-07T23:24:00.006+02:00

Unha das cuestións que plantexo aos lectores de Anxos ten que ver coa cantidade e a calidade. Dende que comezamos, tense comprobado que o noso traballo ten moito máis que ver coa segunda (calidade) que coa primeira. Non son moi abundantes as entradas dos que supostamente formaban parte do club, pero si que temos un grupiño de fieis que día a día dan sentido a esta tarefa. Pensaba nomealos persoalmente nesta entrada, pero ao mellor lles fago pasar algunha vergoña. Deixareino para mellor ocasión. En calquera caso, a todos vos, representantes da CALIDADE, grazas.
E seguide lendo, escribindo e dialogando.

Frankenstein, Texto 6

2009-05-04T14:04:00.002+02:00

Yo, el hijo mayor, nací en Nápoles y los acompañé todavía muy niño en sus viajes. Durante varios años fui hijo único. Debido a lo unidos que estaban, parecían extraer inagotable afecto de su verdadera mina de amor y derramarlo sobre mí. Las tiernas caricias de mi madre y la sonrisa benévola y complaciente de mi padre, cuando me miraba, son mis primeros recuerdos. Yo era un juguete y su ídolo, y algo mejor: su hijo, la inocente e indefensa criatura que el cielo les había concedido, a la que criarían para el bien, y cuyo destino futuro podían encauzar hacia la felicidad o hacia la desdicha, según cumpliesen su deber para conmigo. Con esta profunda conciencia de lo que debían al ser que habían traído al mundo, junto con el activo espíritu de ternura que animaba a los dos, es fácil imaginar que en cada hora de mi infancia recibí una lección de paciencia, de caridad y de autodominio; y me guiaron con infinita dulzura, de modo que todo me parecía una sucesión inacabable de alegrías.

(pgs. 73-74)

+ Valora la descripción que hace de su primera infancia y del papel que juegan los padres en ella. ¿Te parece realista o la ves edulcorada? ¿Crees que describe adecuadamente la relación que debe haber entre padres e hijo?

Anxos, Texto 12

2009-05-03T22:45:00.002+02:00

(segue a falar Beti, a nai de Xurxo)
..."sei que o considerabades un rapaz raro, érao, e non penso que fora por causa miña, non sei, as veces penso que hai moita inxenuidade en considerar que os pais sómo-los responsables de como son os fillos"...
(p.95)

+ De quen é a responsabilidade de ser quen é? dos pais? dun mesmo? da sociedade? da televisión? dos colegas? da escola?...

Anxos, Texto 11

2009-05-03T22:38:00.002+02:00

(fala Beti, a nai de Xurxo, cando recibe a visita de Moncho e Sandra)
..."é duro dicilo, pero non me gustaba, era o meu fillo, tiña que querelo, pero o certo é que era un rapaz que non me gustaba".
(p. 94)

+ Este é un texto particularmente duro nunha obra dura abondo: ten que querer unha nai ao seu fillo? é unha obriga? é algo que se produce naturalmente? ten que gañarse o fillo o amor da nai? ten que cumplir algún requisito para ser amado por ela?... Aquí temos un asunto complicado de roer...

Anxos, Texto 10

2009-05-03T22:21:00.003+02:00

¿Ti sábe-lo que son as drogas, rapaz? (...)
A droga é calquera sustancia natural ou fabricada polo home que crea adicción, un caramelo pode ser unha droga, o chocolate é unha droga, e refírome ó chocolate que che da a túa nai coa merenda, non ó outro, o café é unha droga, a vida é unha fodida droga, xa ves, case ninguén quere morrer, todos temos adicción á vida.
Esqueces algo, falou Sandra, as drogas ademais tamén causan problemas físicos, as drogas poden matar.
A carne de porco pode matar, máis dun e máis de dous mil terán morto a conta das súas boas enchentes de lacón.
(p. 78)

+ Quen está a falar neste texto é Alber, o irmán de Sandra, enfermo de Sida, ao que visitan no hospital. Estás de acordo coa súa definición de droga?
+ Na páxina 79, a continuación desta escea a que vimos de asistir, Alber fai unha narración do proceso que lle levou a convertirse nun toxicómano enfermo de Sida. Fai unha valoración do seu relato: é unha explicación? unha xustificación? asume algunha responsabilidade? síntese unha víctima das circunstancias?...

Anxos, Texto 9.

2009-05-03T20:02:00.003+02:00

Un dos catro matados que están a dar clase porque non serven para cousa mellor

..."en dous anos no Insti non aprendín nada, nada que servira para a vida, todo o que sei aprendino pola miña conta, porque a min sempre me gustou ler, ¿sabes?, pero o que eu quero, non o que me mandan catro matados que están a dar clases porque non serven para cousa mellor, así que non me queixo, eu non dei nin golpe en dous anos no Insti e os meus pais puxéronme a traballar, normal, e non me queixo"...
(p. 77)

+ Serve para algo ir ao Insti?
+ Apréndese máis pola conta de cada quen?
+ Apréndese no Insti algo que sirva para a vida?
+ É normal que os pais poñan a traballar aos seus fillos se non dan nin golpe?

Sobre o karma e a psicanálise (un pouco de cultura, rapaces)

2009-05-03T19:49:00.003+02:00

"puxen o meu karma en regra e todo iso, así que nada de malos rollos, todos irmáns e todo iso..."
(p. 74)

Sabes que é o karma? Aí tes algunha pista: http://es.wikipedia.org/wiki/Karma

"pero o Nando sempre tivo así como aires de grandeza, o olliño dereito da nai, iso marca, ¿escoitaches falar da psicanálise? (...) pois a psicanálise , rapaz, di que que todos queremos deitarnos coa nosa nai e mata-lo noso pai, de forma simbólica máis ben"...
(p 75)

Seguro que oíches falar de don Sexismundo Freud (pronunciado `froiz´ como o supermercado) e a psicanálise, a súa maior aportación á psicoloxía occidental. Poder atopar algunha información nista ligazón: http://es.wikipedia.org/wiki/Psicoan%C3%A1lisis

Seguimos con Anxos, Texto 8

2009-05-03T19:37:00.004+02:00

O importante na vida non é o tempo que vivas senón a intensidade con que a vives, ¿sabéde-lo que quero dicir?, e non me estou a referir ó pracer, pasalo ben e todo iso, falo de algo espiritual, non importa o que che estea a pasar no teu corpo, se ti controla-lo teu espírito iso é o verdadeiramente importante, ¿sabéde-lo que quero dicir?
(p. 70)

E agora...
+ O eterno debate: cantidade ou calidade? vivir máis ou vivir mellor? ... que pensas?
+ Hai algo espiritual na vida, ou so é unha cuestión propia de crentes? (Voltaremos sobre o tema, pero non está de más unha primeira reflexión)

Queres facerlle algunha pregunta a Miguel Vázquez Freire?

2009-05-03T19:22:00.002+02:00

Porque...supoño que saberás quen é Miguel Vázquez Freire, non sí?
Tiña pensado convidalo a vir ao remate da lectura, pero quizás sexa mellor ver se hai algunha curiosidade que satisfacer, porque non paga a pena facerlle vir se o público non ten nada que falar con él.
Así que agardo impaciente as vosas preguntas, para ver se somos quen de organizar un interrogatorio decente.

Como la vida misma...

2009-05-02T16:30:00.001+02:00

Atención, atención...

2009-04-16T16:37:00.002+02:00

De acuerdo con la famosa encuesta mundial, a cada comentario que aparece le sigue uno mío. Estaría bien que los fuerais mirando y que os animarais a entrar en el diálogo (aunque no sea un comentario vuestro no importa). Así el asunto se vuelve más interesante.

Anxos, Textos 6 e 7

2009-04-14T18:44:00.000+02:00

Unha mesa de madeira ocupaba o centro da peza e nela Minia parecía estar facendo os seus deberes escolares. Na mesma mesa sorprendeuche ver unha foto de Nando cunha banda negra de loito.

Cousas da miña nai, Sandra seguirá a túa ollada, seica na súa aldea, cando alguén morría, facíase así.

Cando alguén morría. Aquela palabra bateu nos teus oídos con violencia: morría, morrer, morte. Na túa casa aínda ninguén a pronunciara en voz alta. Todo estaba cheo dela, si, cadaquén, o pai, a nai, a tía Xulia, ti mesmo, atopabades deseguido a palabra morte nas olladas e nos movementos dos demais, pero ninguén a pronunciaba xamais. Mesmo a túa nai se refería as veces a Anxos como se continuase viva. E alí, nada máis chegares, escoitabas falar con naturalidade da morte e vías a imaxe do morto entronizada no centro do salón, nun xesto que a ti case che resultaba impúdico, innecesariamente explícito, ou quizais insoportablemente ostentoso. Un xesto, non obstante, que che obrigaba a recoñecer que todo aquel silencio da túa casa non era senón un inútil esforzo por agachar a terrible e inaceptada evidencia da morte.

(páx. 57-58)

Papá, este é Moncho, o irmán de Anxos.

¡Meu fillo!, o home foi cara a ti e envolveute nunha forte aperta, diante da que non soubeches qué dicir nin facer, ¡Meu fillo!, que desgraza máis grande, que desgraza.

Sentiches como aquel home saloucaba abertamente no teu ombro. Estabas paralizado. Levabas días intentando controlar a dor, reprimindo as bágoas en público, procurando agacharlles aos demais a expresión da túa dor, que pensabas era unha impudicia amosar abertamente, e agora este home a quen acababas de coñecer rompía a chorar sen disimulo abrazado a ti.

Papá, Moncho e mais eu irnos saír, irnos dar unha volta, ti quedas con Minia, ¿paréceche ben?

O home ceiboute da aperta, sacou un paño e secou as bágoas. Sentou beiras de Minia, e era agora a pequena quen o acariñaba docemente.

Vai, ide, xa sei que non vale de nada chorar, pero é o único que nos queda, choralos, o único que a morte nos deixa, choralos.

Si, papá, agora ímonos.

Ide.

Adeus, señor.

Adeus, fillo.

Baixastes en silencio no ascensor. A ti seguíache dominando a incomodidade que che producirá o comportamento do pai de Sandra.

(páx. 60-61)

Diante da morte...

+As distintas maneiras de afrontar a morte: na casa de Nando teñen a súa foto no medio da sala; na casa de Anxos non se pronuncia a palabra. Moncho agacha a súa dor, mentras que o pai de Nando chora abertamente.

Cal é a túa opción? Que actitude paréceche máis axeitada?

+ Como che gustaría que reaccionaran os demais diante da túa morte?

Na prensa de hoxe

2009-03-25T23:27:00.002+01:00

El 60% de los gallegos no leyó ni un solo libro en 2006.

Más información AQUÍ

Anxos, Texto 5

2009-03-08T20:09:00.005+01:00

Raquel púxose a falar atropeladamente. Eu xa avisara a Anxos de que Nando andaba coa droga, era algo que todo o mundo sabía no Insti, que se picaba e que tamén vendía, dicíao todo o mundo. Todo o mundo tamén di que ti es unha falabarato, interveu Mariña. Anxos xa che dixera que tiveses coidado cos falsos testemuños que andabas a levantar, e agora que non está ela dígocho eu.
Pero a mín o que me importa é a verdade, interviñeches ti. Anxos saía con Nando, así que non lle gustaría que falasen mal del, mais se cadra por iso nunca se decatou do que sucedía realmente, se a xente falaba de que se drogaba por algo sería.
Iso mesmo penso eu, apresurouse a confirmar Raquel.
Ti non pensas nada, ti escoitas campás e xa dis que alguén morreu aínda que chamen á misa de doce. Mariña pon o freo de novo á súa amiga, hai demasiada xente con ganas de lle inventar historias aos demais, Anxos non cría que Nando se drogase, e eu tampouco o cría nin o creo, ó qe pasa é que tiña un irmán que si andara coa droga, e por aí viña todo.
(páx. 54)

Despois de ler, pensar

+ Unha fermosa expresión: ti es unha falabarato. Realmente, falar é unha das actividades que semella que non nos costa nada facer. É, daquela, unha actividade barata por definición. Imaxinade que pasaría se tivesemos que pagar por falar.
+ Ditos sobre o falar: O falar no ten cancela, Somos donos dos nosos silencios e escravos das nosas palabras... Algunha outra aportación do público?
+ Todo o mundo o sabía... Os rumores... Canto do que sabemos son cousas que "todo o mundo sabe"?
+ Por que suscita tanto interés a vida dos outros?
+ Se a xente falaba de que se drogaba por algo sería. Criterios de verdade: basta co que di a xente para supor que algo é verdade?
+ Mirade o que dicía Descartes sobre a necesidade e a conveniencia de revisar as nosas conviccións:
"La resolución de liberarse de todas las opiniones anteriormente integradas dentro de nuestra creencia, no es una labor que deba ser acometida por cada hombre. Por el contrario, el mundo parece estar compuesto principalmente de dos tipos de personas para las cuales tal propósito no es adecuado en modo alguno. Por una parte, aquellos que estimándose más capacitados de lo que en realidad son, no pueden impedir la precipitación en sus juicios ni logran concederse el tiempo necesario para conducir ordenadamente sus pensamientos. Como consecuencia de tal defecto, si en una ocasión se toman la libertad de dudar de los principios que han recibido, apartándose de la senda común, jamás llegarán a encontrar el sendero necesario para avanzar más recto, permaneciendo en el error durante toda su vida. Por otra parte están aquellos que, teniendo la suficiente razón o modestia para apreciar que son menos capaces para distinguir lo verdadero de lo falso que otros hombres por los que pueden ser instruidos, deben más bien contentarse con seguir las opiniones de estos que intentar alcanzar por sí mismos otras mejores." (Discurso do Método, Parte II)
Como o ves?

+ Unha de drogas.
A pasada semana vimos na clase unhas declaracións do psiquiatra americano Samuel Barondes, que falaba con Eduardo Punset no programa Redes. No primeiro plano da entrevista, aparecía a seguinte frase: Usamos sustancias químicas para modificar o noso cerebro desde que se soubo como fermentar a uva.
Temos dereito a consumir calquera sustancia? Por que os gobernos de todo o mundo prohíben o consumo de determinadas sustancias? Parécenche criterios adecuados?

Anxos, Texto 4

2009-03-08T20:03:00.005+01:00

"non esquezas, busca"
(páx. 51)

Non esquezas, pensa...
Non é mellor olvidar? Que sentido poden ter as pescudas de Moncho?
Non é mellor non saber? (Ollos que non ven, corazón que non sinte)

Anxos, Texto 3

2009-02-20T12:41:00.003+01:00

Soño primeiro con Anxos

e dicía agora estamos mortos e preto do coche había alguén máis un home alto que eu nunca vira achegábase á porta onde estaba a cabeza del e pisábaa tiña unha bota negra e grande e cravaba o tacón na cabeza con forza mais da cabeza non saía sangue so se engurraba coma unha pelota cando se presiona sobre ela aquel home que eu vía coma unha sombra alongada recortada contra as luces tremelucentes dos faros aínda prendidas falou tamén e dixo unha frase que lembro perfectamente agora xa están mortos porque tiñan que morrer agachouse e meteu un brazo pola porta dentro do coche e sacouno termando dunha bolsa un saqueto atado cunha corda que desatou cerimoniosamente xa erguido de novo e meteu a man dentro do saco e sacou a man facendo cunca e na cunca da man viña un po branco que relucía estrañamente contra as tebras da noite e estendeu o brazo e abriu a man como se sementase un campo e esparexeu o po branco sobre o asfalto negro mentres no fondo soaba a música contra o ruido ronco do motor aínda prendido as catro rodas aínda persistindo nos seus inútiles xiros as luces dos faros marcando dúas rotas de luz deshabitadas e alí onde elas se xuntaban na encrucillada dos dous carreiros de luz alí estaba ela sentada pero como aboiando no aire alí estaba ela coa mesma expresión infinitamente triste e vin que movía os beizos como queréndome dicir algo mais non puiden escoitala porque o home alto escachou a rir en gargalladas sonoras e con aquel escándalo de gargalladas eu acordei
(p. 45)

Para ir pensando:
* A linguaxe dos soños e a linguaxe coa que se contan os soños...
* Fai unha valoración do recurso estilístico que utiliza o autor para describir o soño. Ocórresenche outros xeitos de narrar un soño?
* Ten algún sentido investigar os soños? Se dis que non, por que? Se dis que si, que podemos atopar neles?

Anxos en tempos de chuvia. Comentarios

2009-02-19T14:21:00.002+01:00

Xa comenzaron os comentarios sobre os primeiros textos que subín. Non deixedes de lelos. Xa sabedes que podedes facer as observacións que queirades sobre os comentarios que aparezan.
Pero, o máis importante: agardo a vosa participación!

Xa chegaron os libros

2009-02-18T12:46:00.002+01:00

Xa están os libros de Frankenstein.
Podedes pasar pola biblioteca ou falar con Jesús Merino.

Anxos, Texto 2

2009-02-12T11:44:00.000+01:00

Antes de entrar no ascensor aínda mirei para a porta. Alí estaba el, chantado diante do cristal, cunha cariña de derrotado que case me deron ganas de saír de novo a consolalo. Velaquí a parte máis parva do asunto. O tipo pórtase coma un mamalón, non me fai caso en toda a noite e a última hora intenta meterme man do xeito máis basto, e enriba a min dame pena.
En definitiva, sen dúbida unha noite para a historia.
(p.34)

Para pensar.....
É razoable o que escribe Anxos?
(Agardo a túa resposta)

Anxos, Texto 1

2009-02-11T13:27:00.002+01:00

O caso é que nunca andara a teimar nas cousas da política. Quero dicir, desde o punto de vista das eleccións, os partidos e todo iso. Nin na defensa do galego. Cos compañeiros da clase, coas amigas, falo galego ou castelán indistintamente. Se me falan en castelán, retruco en castelán. Nunca fixera un problema disto. Agora vénme o Nando dicindo que dese xeito dentro de pouco ninguén falará galego. O seu argumento ten lóxica, dende logo. Di el que, se cada vez que estamos nun grupo en que hai alguén que fala en castelán, e non sabe ou non quere falar galego, como todos os galegos sabemos falar tanto galego como castelán, se aceptamos falar na súa lingua nunca falaremos a nosa. E cada vez teremos menos oportunidades de falala, porque dese xeito estes individuos tampouco non aprenderán nunca a falar galego.
Nunca mirara a cousa con esta perspectiva. O que máis lle amolou ao Nando foi cando lle dixen que por que tiña que ser tan malo que se deixase de falar o galego. Soltoume toda unha serie de frases do tipo «deixar de falar galego é deixarmos de ser galegos», «o galego é o noso principal sinal de identidade», e outras así. Supoño que ten razón, mais a cuestión segue a ser a mesma. Non creo que sexa tan importante para o mundo que os galegos sigamos a ser galegos. Nin sequera para os propios galegos. O verdadeiramente importante, segundo eu o vexo, é que os galegos, ou os de calquera outra parte, sexamos libres, teñamos a oportunidade de escoller a nosa propia vida e poidamos vivila con dignidade. Que ninguén nos obrigue a deixar de falar a nosa propia lingua, dende logo. Pero igualmente malo sería que nos obrigasen a falala por decreto. A lingua finalmente é un medio de comunicación, un instrumento, non un fin en si mesmo.
Non sei, teño as miñas dúbidas, mais eu penso que, cando no mundo hai xente que morre de fame, cando se están a producir xenocidios, como en África, ou aquí mesmo en Europa, na antiga Iugoslavia, ou cando as industrias están a contaminar os ríos e todo iso dos perigos ecolóxicos, a lingua non deixa de ser un problema secundario.
(p-24)

Fai unha valoración das cuestións que se tratan aquí:
Cres que hai algún problema co uso da lingua?
Compartes os puntos de vista da protagonista?
Estos temas forman parte das túas preocupacións cotiáns?

Novo Club: Frankenstein ou o moderno Prometeo

2009-02-11T12:16:00.001+01:00

Estamos que non paramos!
Xurde un novo club arredor do fantástico libro de Mary Shelley.
Polo momento, contamos coas seguintes persoas de 1º A: Alicia, Tamara, Jenedier, Silvia, Débora, Pablo, Diego, María e Alba. Aínda pode anotarse máis xente, sexa deste curso ou doutro.
Polo momento non dispoñemos dos exemplares necesarios. En breves días estarán ao voso dispor. Permanecede atentos á pantalla.
O mecanismo de funcionamento vai ser o mesmo que no outro club: agardo unha intervención de cada participante respecto de cada capítulo lido. Igualmente introducirei algunha cuestión para o debate.
Polo momento, podedes ir coñecendo algo da autora na seguinte ligazón:http://es.wikipedia.org/wiki/Mary_Shelley
Saúde e lectura!

Traballo sobre Anxos en tempos de chuvia

2009-02-11T12:07:00.001+01:00

Querid@s lector@s: Imos aproveitar as posibilidades de traballo que nos brinda o blog. Vouvos pedir que fagades un comentario de cada un dos capítulos que vaiades lendo. Para iso, só tendes que engadir comentarios a ista entrada. Tendes que identificarvos co voso nome real ou con algún pseudónimo. Neste último caso, debedes comunicarmo en privado, para que eu poida controlar quen escribe e quen non.
Aparte diso, porei algunha cuestión relativa a algún tema que apareza na lectura, para que poidades facer os comentarios correspondentes.
Supoño que tod@s tendes acceso doado a internet. Se algunha persoa ten algunha dificultade, pode entregarme o seu comentario nun papeliño e eu poreino no blog.
Comezamos!

CLUB DE LECTURA Leer para pensar (proposta aberta de libros para leer)

2008-12-01T23:58:00.000+01:00

Unha rapaza e tres rapaces morren na madrugada dun sábado nun accidente de automóbil. Moncho, irmán de Anxós, a rapaza falecida, non quere aceptar as explicacións oficiais sobre a causa do accidente. Moncho entra no cuarto da súa irmá. Pasa de novo a ollada polo cuarto. Pero agora é diferente. Agora sabe que está a buscar algo. É coma un investigador, si, coma un detective que anda na procura de pegadas. Pero, en certo modo, coma un detective ó revés, porque o que Moncho busca non son as pegadas dun crime, senón pegadas dunha inocencia.

Un gran clásico da literatura universal, inspirado no vello mito do home creador de vida.
Publicado por vez primeira en 1818, sempre foi un libro de inmenso éxito entre lectores de todo o mundo: por ser unha excelente ficción literaria que engaiola o lector desde as primeiras páxinas, pero tamén unha estimulante proposta reflexiva sobre problemas como as orixes da vida, as capacidades e límites da ciencia, a natureza humana e a súa corrupción coa sociedade.

La obra goza de la mirada irónica, crítica, incluso feroz que caracteriza al autor. La fórmula empleada por Swift es la misma que utilizara ya Thomas More en Utopía, dos siglos antes: el cuento de los viajes de un aventurero hasta unas islas desconocidas en las que hay sociedades extrañas que le sirven para, confrontándolas con Inglaterra, poner de relieve las carencias y contradicciones de la sociedad de su tiempo.
La aventura de Gulliver en el país de Liliput, donde los habitantes son poco más grandes de tamaño que un dedal, y por tanto él se convierte en temible gigante, ha alcanzado popularidad universal. El poder, la arbitrariedad, la guerra y la capacidad de coexistencia de los pueblos se convierten en el objetivo de sus ácidos comentarios.

Delicioso libro de Italo Calvino. En él se cuenta la historia de Cosimo Piovasco desde que es un niño de doce años y decide, por no acatar una orden paternal (comer caracoles para la cena), subir a los árboles y no bajar jamás. Y en efecto, cumple su promesa. Desde aquellas primeras noches frías hasta el día de su muerte, su orgullo lo hizo adoptar una forma de vida, que por lo demás, no le impidió interactuar y socializar con cazadores, con ladrones, con aristócratas y con los revolucionarios más representativos del Siglo XVIII (al punto de un encuentro con Napoleón Bonaparte y de cartearse con Diderot). Heredero de la baronía de Rondó, Cosimo aprende a vivir, desde los árboles y sin pisar la tierra jamás, todos los aspectos importantes del hombre renacentista: la literatura, la hidraúlica, la filosofía, el amor, la revolución... Todas sus hazañas son narradas por su hermano menor, quien siempre lo admiró desde la tierra y quien se encargó de que nunca le faltara nada: abrigo, comida, libros, un fusil para cazar. En aquel tiempo al parecer uno podía subirse a un árbol e ir de rama en rama desde las tierras de Ombrosa hasta regiones remotas, a otros países y de costa a costa, antes de que la ambición de los que no son amigos ni de sí mismos acabó por talar todos los bosques de Europa. El Barón Rampante es una oda a tiempos mejores, donde el amor por el conocimiento moldeaba las ideas que iban a forjar el pensamiento del hombre moderno. Las aventuras de Cosimo Piovasco, barón de Rondó, son un prodigio de imaginación, erudición y, al mismo tiempo, de narración sencilla: todo lo que uno puede pedir en una novela histórica de aventuras y romance.

Italo Calvino plasmó en El Vizconde Demediado, una historia estacionada a la mitad de la narración fantástica y de la alegoría, un relato que aborda bien el asunto de la dualidad humana.
Resulta que el Vizconde Medardo de Terralba tiene que marchar a la guerra, y la realidad es que es un novato en estos asuntos militares. Así que cuando enfrenta su primera batalla comete un error demasiado básico, por no decir tonto, y es partido por la mitad por la bala de un cañón de los turcos. Al finalizar la refriega, los médicos encuentran sólo la mitad de Medardo y logran regresarlo, vivo, a su casa. El único problema es que la mitad que ha regresado es la parte mala, mala, muy mala del Vizconde, y la gente que antes pudo quererle ahora le teme. Pero no todo está perdido, porque más tarde regresa, también, la mitad que faltaba, la mitad buena de Medardo, porque tampoco murió en la guerra, y vuelve para ir arreglando lo que el otro descompone, y llena de miel y flores el ambiente. Ahí comienzan los verdaderos problemas, porque esa empalagosa parte del Vizconde comienza a hartar a la gente, que a ratos prefiere al malo.El relato toca, desde luego, este asunto de que nadie es totalmente bueno ni totalmente malo.

Esta sátira de la sociedad, donde nadie se salva del humor inteligente e inigualable, aplicado en la dosis justa que Voltaire sabía ofrecernos con un gotero en forma de una exquisita prosa. Es sin duda alguna una de las obras máximas de autor. Representadas en singulares personajes habitan las instituciones, principalmente la iglesia y el ejército; los diferentes valores de su época -tengamos en cuenta que para realmente comprender esta pieza debemos compenetrarnos en la sociedad de Voltaire y abandonar los valores contemporáneos del siglo 21- e incluso las ideologías. Estos personajes irán interactuando con Cándido y lo nutrirán de sabiduría donde incluso los eventos más sádicos y desastrosos serán interpretados con un humor tan pintoresco que nos representarán una colorida escena de la situación. A lo largo de las páginas de esta obra veremos como Cándido, de ser una persona de buen corazón pero un tanto singular, y sobre todo muy ingenua, irá comprendiendo los acontecimientos que vive para resultar de esto como el más entendido.Es un libro corto, de rápida lectura y que vale la pena leer en su idioma original. Pero igualmente hay muy buenas traducciones al Español rondando. Como verán en mi comentario obvié mencionar sobre la crítica social al respecto -que es una crítica social hacia lo patética de la situación de su época- y solo me limité a los detalles literarios. Bueno, eso tiene una razón. Dejo en ustedes la crítica a la crítica, valga la redundancia

Mochilas viaxeiras

2008-11-18T22:00:00.000+01:00

Van chegar as mochilas viaxeiras ao Cotarelo. Segundo as últimas noticias non tardarán moito. Como se pode ver andan merodeando polos arredores.